İnsan zihni yalnızca hatırlamak için kurulmuş değildir; bazen hayatta kalabilmek için unutmayıı da öğrenir.
Dayanamadığımız bir gerçek ortadan kaybolmaz. Bazan yalnızca zihnin daha karanlık bir odasına taşınır. Kapısını kapatırız, üzerine gündelik hayatı dizeriz ve yıllarca orada hiçbir şey yokmuş gibi yaşayabiliriz.
Fakat bastırılan şey her zaman sessiz kalmaz.
Bazen açıklayamadığımız bir korku olarak döner.
Bazen bir insana gereginden fazla bağlanmakla.
Bazen herkesten uzaklaşmakla.
Bazen öfkeyle.
Bazende hiçbir şey hissedememekle.
Bu yüzden insanın davranışına bakıp hemen hüküm vermek kolaydır; o davranışın hangi geçmişin devamı oldunu görmek ise daha zordur.
Öğrendiklerimin arasında psikolojinin en rahatsız edici tarafı budur:
İnsan her zaman neden yaptığını bildiği şeyleri yapmaz.
Bazen bugünkü kararlarımızı, yıllar önce korkmuş bir hâlimiz verir.
Bence iyileşmek geçmişi silmek değildir.
Geçmişin artık bugünün adına karar vermesine izin vermemeyi öğrenmektir.