Bazı şeyler bittiğinde
zaman devam etmiyor insanın içinde.
Saatler ilerliyor,
günler birbirini eskitiyor
ama sen aynı dakikada kalıyorsun.
Sonra herkes sana
“geçti” diyor.
Oysa geçen acı değil,
takvim.
İnsan en çok da burada yoruluyor;
dışarıda hayat devam ederken
içeride hâlâ eski bir günün akşamını yaşarken.
Bir süre sonra anlıyorsun:
Seni orada tutan, yaşadıkların değil;
bir gün başka türlü hatırlayabileceğine dair umudun.
Bazı hatıraların güzel bir sonu olmayacak.
Bazı sorular cevapsız kalacak.
Bazı vedalar söylenmeden bitecek.
Ve iyileşmek,
hikâyenin sonunu değiştirmek değil;
sonu değişmeyecek bir hikâyede
kendine yeni bir sayfa açabilmektir.