𝘉𝘪𝘳 𝘨ü𝘯
insanlardan değil,
kendimden ayrıldım.
Arkamdan bir şey koptu.
Kanat mıydı,
geçmiş mi,
yoksa yıllardır sırtımda taşıdığım
o eski ben mi
dönüp bakmadım.
Çünkü bazı vedalar
göz göze yapılırsa gerçekleşmez.
𝑩𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒈𝒊𝒕𝒕𝒊𝒎.
Ama ilk defa
birinden değil;
bende artık yaşamayan
birinden.
Ve o gün öğrendim:
Her eksiliş kayıp değildir.
𝘉𝘢𝘻𝘦𝘯 𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯,
𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘴𝘪𝘯𝘦 𝘥ö𝘯𝘦𝘣𝘪𝘭𝘮𝘦𝘬 𝘪ç𝘪𝘯
𝘣𝘪𝘳 𝘱𝘢𝘳ç𝘢𝘴ı𝘯ı
𝘰𝘳𝘢𝘥𝘢 𝘣ı𝘳𝘢𝘬𝘮𝘢𝘬 𝘻𝘰𝘳𝘶𝘯𝘥𝘢𝘥ı𝘳.