Ölüleri rüyamda gördüğümde
kimseye anlatmazdım.
Çünkü eskilerin bir sözüne inanmıştım:
Bazı rüyaları sen görmezsin,
seni görmeye gelirler.
Bu yüzden geceleri uyumaktan biraz korkardım.
Ya uyku dediğimiz şey
bizim dinlendiğimiz değil,
onların bize ulaşabildiği tek yerse?
Ya gördüğüm yüzler
hafızamın oyunu değilse?
Bazen yıllardır düşünmediğim biri gelirdi.
Hiç konuşmadan karşıma oturur,
yalnızca yüzüme bakardı.
Ben soru sorardım.
O susardı.
Sabah olduğunda ise
odada tuhaf bir eksiklik kalırdı.
Sanki biri gerçekten gelmiş,
ben gözlerimi açmadan birkaç saniye önce
kapıyı çekip gitmiş gibi.
Sonra şunu düşünmeye başladım:
Belki ölüm insanı tamamen götürmüyordur.
Belki yalnızca
ziyaret saatlerini değiştiriyordur.
O yüzden artık rüyamda bir ölüyü gördüğümde
uyanır uyanmaz gözlerimi açmıyorum.
Biraz daha bekliyorum.
Çünkü ya rüya benim ona gittiğim yer değil de
onun bana gelebildiği son yerse?