Ahtapotların üç kalbi varmış.
Bunu duyunca insanı düşündüm.
Bizim yalnızca bir tane var
ama onu da kaç kişiye bölüyoruz.
Bir parçasını ilk sevdiğimize,
bir parçasını bizi terk edene,
bir parçasını hiç gelmeyene…
Sonra biri çıkıp
“Kalbin hâlâ bende mi?” diye soruyor.
Ne tuhaf.
İnsan kalbini verdiği herkesten
geri alamıyor ki.
Belki bu yüzden yaşlandıkça
daha az seviyoruz sanıyorlar bizi.
Oysa daha az sevmiyoruz.
Sevecek yerimizin çoğunu
daha önce gidenlerde bırakmış oluyoruz.