İnsan kendisini bir sabah uyandığında kaybetmez.
Önce küçük şeylerden vazgeçer.
Birisi üzülmesin diye söyleyeceği cümleyi yutar.
Terk edilmesin diye kızması gereken yerde susar.
Sevilmek için bazı huylarını saklar.
Anlaşılmak için kendisini daha kolay anlaşılabilecek birine çevirir.
Ve bütün bunların geçici olduğunu düşünür.
Bir süre böyle olayım.
Fakat insanın uzun süre oynadığı karakter,
bir gün karakter olmaktan çıkar.
Kendisine dönüşür.
Sonra aynaya baktığında yüzünü tanır;
ama o yüzün arkasındaki kişiye yabancıdır.
Psikolojide insanın benlik algısı, ilişkileri ve yaşantılarıyla sürekli biçimlenir. Edebiyatın asırlardır sorduğu soru ise bundan biraz daha acımasızdır:
Bir insan sevilmek uğruna kendisinden ne kadar vazgeçerse, geriye hâlâ “kendisi” kalır?
Belki bazı ilişkiler bizi terk ederek değil,
bizden azar azar bizi alarak bitirir.
Ve ayrılıktan sonra yaşadığımız boşluk
her zaman karşımızdakinin yokluğu değildir.
Bazen o boşlukta
biz yokuzdur.