Belki yanlış insanları seçmiyoruz.
Belki tanıdık acıları seçiyoruz.
Çünkü insan zihni her zaman iyi olana değil,
bildiği şeye doğru yürüyebilir.
Çocukluğundan beri sevgiyi beklemekle tanıdıysan,
bekleten biri sana yabancı gelmez.
Sevginin yanında korkuyu öğrendiysen,
huzur ilk karşılaştığında sana aşk gibi görünmeyebilir.
Hatta sıkıcı gelebilir.
Sonra aynı hikâyeyi başka yüzlerle tekrar tekrar yaşar
ve buna kader dersin.
Oysa bazen kader sandığımız şey,
iyileştirmediğimiz bir yaranın seçimlerimize verdiği talimattır.
Belki insanın aşk hayatındaki en büyük dönüm noktası
doğru insanla karşılaşması değildir.
Yanlış olanın neden bu kadar tanıdık geldiğini
anladığı gündür.