Birini kaybetmenin en kötü tarafının
onsuz kalmak olduğunu sanırdım.
Değilmiş.
İnsan yokluğa alışıyor.
Boş kalan sandalyeye,
çalmayan telefona,
artık gelmeyecek birinin ayak seslerini beklememeye…
Her şeye alışıyor insan.
Ama bir zamanlar kendisine ait sandığı birinin
başka bir hayatta yaşamaya devam ettiğini bilmeye
kolay alışamıyor.
Çünkü ölüm kesin bir yokluktur.
Ayrılık öyle değil.
Ayrılık, birinin bu dünyada hâlâ var olduğunu
ama artık senin dünyanda bulunmadığını bilmektir.
Belki bu yüzden bazı ayrılıklar ölümden daha uzun sürer.
Ölülerin dönmeyeceğini biliriz.
Gidenlerinse dönme ihtimali vardır
ve bazen insanı asıl öldüren,
o küçücük ihtimaldir.