Seni sevdiğim için çok şey bildiğimi sanıyordum.
Meğer aşk, insana bildiklerinden çok
bilmediklerini gösteriyormuş.
Mesela bir insanın yokken
nasıl bu kadar yer kaplayabileceğini bilmiyordum.
Bir sesin sustuktan sonra
daha çok duyulabileceğini,
bir yüzü görmedikçe
daha ayrıntılı hatırlayabileceğimi,
birinin hayatımdan çıktıktan sonra
hayatımın her yerine dağılabileceğini bilmiyordum.
Sen gidince küçüleceğini sandım.
Tam tersine büyüdün.
Çünkü yanımdayken yalnızca bir insandın.
Gidince hatıraya dönüştün.
Ve insan bir insandan kaçabilir belki;
ama kendi hafızasından nereye gidebilir?
Bazı aşklar insanla yaşanır.
Bazıları insan gittikten sonra başlar.
bunları bir karaktere yükleyip yazmak belki hataydı.
Ama noksan bir şekilde anlatılmalıydı