Çiçeklerin karanlıkta
hangi tarafa büyüyeceğini ışığa bakarak seçtiğini öğrendim.
Buna fototropizma diyolar.
Ben ise senin karanlığında büyüdüm.
Seni ışık sandığımdan değil ama;
başka bir yön bilmediğimden..
Yaşım ne geçti o zamanlar.. Yüzümü sana dönmüştüm,
köklerimi olduğum yere bıraktım,
bütün gövdemle sana doğruydum.
Demek istediğim, İnsan da çiçekler gibi sanıyor işte.
karanlığından yüzümü o kadar çekmemişim ki;
ışık vurunca bile
hangi tarafa döneceğimi bilmiyorum.
Bilirsin insan uzun süre karanlıkta kalınca
güneşi değil,
karanlıkta seçebildiği ilk şeyi ışık sanıyor ravi