Bitkiler saldırıya uğradıklarında, hastalandıklarında ya da çevresel bir tehditle karşılaştıklarında kimyasal ve elektriksel sinyaller oluşturabiliyormuş.
Demek yaralanınca yalnız insanlar ses çıkarmıyormuş.
Bazı canlıların çığlığı duyulmuyor;
yalnızca bir sinyale dönüşüyormuş.
Ben de böyleydim.
Benim sinyalim ise yazmaktı.
Canım yandığında kimseye haber vermedim,
bir cümle bıraktım.
Korktuğumda kaçmadım,
bir sayfanın arasına saklandım.
Bağıramadığım her şeyi kelimelere öğrettim.
İnsanlar yazdıklarımı edebiyat sandı.
Oysa bazı cümlelerim güzel olmak için değil,
bulunmak için yazılmıştı.
Her nokta bir iz,
her virgül biraz daha dayanmak,
her paragraf sessizce gönderilmiş bir sinyaldi:
“Buradayım.”
“Canım yandı.”
“Beni duy.”
Bitkiler yaralandıklarında görünmeyen sinyaller gönderiyor, Ben de gönderdim.
Onlarınki kimyasaldı,
benimki mürekkep.
Belki de bu yüzden yıllardır yazıyorum.
Çünkü bazı insanlar yardım istemeyi öğrenemez;
yalnızca acısını, birinin anlayabileceği bir dile çevirmeyi öğrenir.