İnsan bazen birini kaybetmiyor.
Onunla birlikteyken olduğu kişiyi kaybediyor.
Benim sana olan özlemim bundan belki.
Seni mi özlüyorum, bilmiyorum.
Ama senin yanındayken olduğum kadını çok özlüyorum.
O kadın daha kolay gülerdi.
Uykuyla kavgası bu kadar büyük değildi.
Sabahları uyandığında ilk işi içindeki enkazı saymak olmazdı.
Aynalara baktığında yüzünden önce kusurlarını görmezdi.
Sen gittin.
O da peşinden geldi sanırım.
Bana yalnızca ikinizin yokluğunu bıraktınız.
İnsan kendisinden terk edilir mi, bilmiyorum. Ben edildim. Bir sabah uyandım ve yıllardır taşıdığım beden hâlâ yatağın içindeydi ama içinde eskiden tanıdığım kimse yoktu.
Aynaya baktım.
Yüz benimdi.
Gözler benimdi.
Saçlarımı aynı yerden ayırıyordum.
Ama insan kendisine benzeyen bir yabancıyla ne konuşabilir ki?
“Geçecek,” dedim.
İnanmadı.
“Alışacaksın,” dedim.
Gözlerini kaçırdı.
Sonra sustum.
Çünkü insan kendisine bile yalan söylerken utanıyor.
Zamanın iyileştirdiğine dair ne çok şey söylüyorlar. Oysa zaman doktor değil. Zaman yalnızca yaranın etrafında yaşamayı öğretiyor insana. Bir süre sonra canının nereden acıyacağını biliyorsun. Hangi şarkıyı değiştireceğini, hangi sokağa girmeyeceğini, hangi ismi duyunca başka tarafa bakacağını öğreniyorsun.
İyileşmek sanıyorlar bunu.
Değil.
Bu, acının kullanım kılavuzunu ezberlemek.
Ben senin yokluğunu ezberledim.
Nerede sızladığını, hangi gece şiddetlendiğini, hangi anıya dokununca kanadığını biliyorum artık.
Hatta bazen hiç canımı acıtmıyorsun.
İşte en çok o zaman korkuyorum.
Çünkü insan acısının geçtiğini sanarken bazen yalnızca ona dönüşmüş oluyor.
Belki de bundan sonra seni içimden çıkarmaya çalışmayacağım.
Bazı insanlar unutulmaz çünkü çok sevilmiştir diye düşünürdüm eskiden.
Yanılmışım.
Bazı insanlar unutulmaz;
çünkü giderken insanın bir parçasını da götürür.
Ve insan onu değil,
kendisini geri almak için hatırlar.