Bazı şehirler haritalarda görünmez.
Çünkü onları belediyeler değil, insanların vazgeçişleri kurar.
Ben uzun zamandır öyle bir şehirde yaşıyorum. Sokak lambaları yanıyor ama kimse yolunu bulamıyor. Evlerin kapıları var ama içeride kimse oturmuyor. İnsan bazen bir yere taşınmıyor; aynı bedenin içinde adres değiştiriyor.
Geçen gün öğrendim.
Ahtapotlar tehlike anında mürekkep bırakıp kaçmıyor sadece. Bıraktıkları koyu bulut, birkaç saniyeliğine kendi şekillerine benzeyen sahte bir gölge oluşturabiliyormuş. Avcı o gölgeye saldırırken, gerçek ahtapot çoktan uzaklaşmış oluyor.
Doğa, hayatta kalmak için bazen kendinin sahtesini geride bırakmayı öğretmiş.
Belki biz de yıllardır bunu yapıyoruz.
Gülen yüzümüzü insanlar tanıyor.
Konuşan hâlimizi biliyorlar.
Şakalaşan tarafımızı ezberlediler.
Ama onlar bizim değil…
Tehlike anında geride bıraktığımız mürekkep.
Asıl biz, çoktan başka bir yere yüzdük.
Bunun adına olgunlaşmak dediler.
Ben biraz haksızlık olduğunu düşünüyorum.
Çünkü bazı insanlar büyümüyor.
Sadece daha inandırıcı kayboluyor.